Tuesday, August 22, 2017

වෛද්‍ය චාන්දනී ගල්වඩුගේ


වෛද්‍ය චාන්දනී ගල්වඩුගේ මම එම් ඕ එච් හෙවත්  සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී ලෙස සේවය කල කාලයේදී අපගේ ප්‍රධානියා හෙවත් බොසිය වූවාය​. ඇය මට අමතක කල නොහැකි චරිතයකි. 

එම් ඕ එච් තනතුර මාරය. සමහරු එය මහත්තයාට ඕන විදිහට කියාද අර්ථ දක්වති. සමහරෙකු මෙම තනතුරට කැමති නැත​. හේතුව ලෙස   ක්ලිනිකල් දැණුම මොට වෙනවා කියා ඔවුන් කියති. එහෙත් සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී තනතුර ඉතා වැදගත් තනතුරකි.   ඒ දැණුම රෝහල තුලින් ලබා ගත නොහැකිය​. 

සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී ලෙස සේවය කල කාලයේදී මම ප්‍රජා සෞඛ්‍යය ගැන බොහෝ දේවල් ඉගෙන ගත්තෙමි. ඒ වෛද්‍ය චාන්දනී ගල්වඩුගේ නිසාය​. ඒ දැණුම මට පසුකාලයක යුද හමුදාවේ මෙන්ම පුත්තලම් දිස්තික්කයේ  මානසික සෞඛ්‍යය ප්‍රවර්ධනයේදී ඉතා උපකාරී විය​. මේ හැර සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපන පොත පත ලිවීමටද මා හුරු වූයේ මේ කාලයේ ලද පුහුණුව නිසාය​. එපමනක් නොවේ විද්වත් සභාවක් ඇමතීමේ කලාවද මේ සමයේදී මට ප්‍රගුණ  කිරීමට හැකි විය​. පසු කාලයක උතුරු ඇමරිකාවේ හාවර්ඩ් , වොෂ්බර්න් , යෝක් වැනි විශ්ව විද්‍යාල වල දේශන කිරීමේ හැකියාවද ලැබුනේ මේ පුහුණුව ඔස්සේය​.   වර්තමානයේ  උතුරු ඇමරිකාවේ ප්‍රජා මානසික  සෞඛ්‍ය වැඩ වලදී ප්‍රජාව සමග වැඩ කිරීම සඳහා ඇයගෙන් ලැබුණු දැණුම මාර්ගෝපදේශනය ම​ට වැදගත් වෙයි. මේ නිසා එදා මිනිපේ සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී ලෙස සේවය කල කාලය ජීවිතයේ වැදගත් සන්ධි ස්ථානයක් ලෙස මම සලකමි. ඒ ජීවිතයට මම තවමත් ඇළුම් කරමි. 

මාගේ එම් ඕ එච් වසම අයත් වූයේ මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයටය​. ඒ කාලයේ  මහනුවර පළාත් සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්‍ෂක වූයේ පිලපිටිය මහතාය​. ඔහු වෛද්‍යවරයෙකු නොවූ අතර පරිපාලන සේවයේ නිලධාරියෙකු විය​. එහෙත් ඔහු ඉතා හොඳ සන්සුන් වෛද්‍යවරුන්ට ගරුත්වයකින් සැලකූ පරිපාලකයෙකු විය​. පසුකාලයක නියෝජ්‍ය පළාත් සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්‍ෂක ලෙස එල්.බී දෙනුවර මහතා විදෙස් පුහුණුවකින් පසුව ආවේය​. ඔහුද ඉතා සුහද පුද්ගලයෙකු විය​. 

මුළු මහනුවර දිස්තික්කයේ එම් ඕ එච් වසම් ගනනාවක් තිබුණි. සමහර වසම් මට මතකද නැත​. නමුත් ප්‍රධාන ඒවා ලෙස කඩුගන්නාව , ගඟ වට කෝරලේ, ගල ගෙදර , පන්විල , මැදමහනුවර , උඩ දුම්බර , මිනිපේ යනාදී ප්‍රදේශ තිබුනේය​. සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය ඒකකය තිබුනේ වෛද්‍ය  ගල්වඩුගේ මහත්මියගේ කර මතය​. සියලු වගකීම් භාරගත් ඇය ඉතා අනර්ඝ නායකත්වයක් සැපයූවාය​.  

වෛද්‍ය  ගල්වඩුගේ මිය ඉතා සුහදය​. ඇය තුල ඇරියස් මානසිකත්වයක් තිබුනේ නැත​. එසේම පංගු පේරු , මයි මෑන් සිස්ටම් , යටින් ගේම් , ප්‍රොෆෙෂනල් ජෙලසි හෙවත් අන්‍ය වෘත්තිකයන් කෙරෙහි ඉරිසියාව ,කුඩුකේඩු වැඩ , පුද්ගලික පලි ගැනීම් මානසිකත්වය ඇයගේ න්‍යාය පත්‍රයේ නොවීම නිසා අප ඉතා සතුටින් සේවය කලෙමු. ඇය ඉතා හොඳ මෝටිවේටර් කෙනෙක් හෙවත් අභිප්‍රේරණය සපයන්නියක් වූවාය​. එසේම දක්‍ෂයන් හඳුනා ගැනීමේ සහජ ඉවක් තිබුනාය​. 

මා ඇයගේ රේඩාර් එකට වැටුනේ ඉතා ආධුනික සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරීයෙකු ලෙස මිනිපේ දිස්ත්‍රික්කය භාරගෙන මාස දෙක තුනක් වැනි කාලයකදීය​. මේ කාලයේදී මම මිනිපේ දිස්ත්‍රික්කයේ මාතෘ මරණ ගැන ප්‍රසන්ටේ‍ෂන් එකක් කොලඹ සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේදී කලෙමි. මල්ටි මීඩියා නැති  ඕවර් හෙඩ් ප්‍රොජෙක්ටර් එකකින් මට පෙර සිටි සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරීයාගේ කාලයේ සිදුවූ මාතෘ මරණ කීපයක් සහ ඊට පාදක වූ හේතූන් මම පෙන්වා දුන්නෙමි. ආධුනිකයෙකු ලෙස මා විසින් කල දේශනය වෛද්‍ය චාන්දනී ගල්වඩුගේ මහත්මිය ගේ මෙන්ම ප්‍රජා වෛද්‍ය විශේෂඥ වික්‍රමසූරිය මහතාගේ ප්‍රසාදයට ලක් වූයෙන් ජ්‍යෙෂ්ඨ සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරීන් ගේ කවයට මාවද ඇතුළු කරන ලදි. 

වෛද්‍ය  ගල්වඩුගේ මසකට වරක් හෝ මහනුවර දිස්තික්කයේ එම් ඕ එච් කාර්‍යලයකට විත් සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරීන් ද ගෙන්වා ගෙන අධ්‍යාපනික වැඩසටහන් කලාය​. මේ නිසා වෘත්තියේ යෙදෙන ගමන් අපගේ ප්‍රායෝගික දැණුම වැඩුනි. පෝලියෝ ඇතුළු ප්‍රතිශක්තිකරන වැඩසටහන්  සහ අනෙකුත් වසංගත රෝග මර්ධනයේදී ඇය අපට  නිසි මාර්ගෝපදේශනය දුන්නාය​. ඇය අපට නියෝග දුන්නේ නැත​. අපව දිරිමත් කලාය​. අවශ්‍ය ස්ථානයේදී පමණක් මැදිහත් වෙමින් උදව් කලාය​. එසේම ඉතා හොඳ ටීම් වර්ක් එකක් ඇය එම් ඕ එච් ලා සමගින් ගෙන ගිය බව කිව යුතුය​. ඇය පුද්ගලික ව්‍යාපාර අංශයේ සිටියේ නම් ඉතා විශිෂ්ඨ ඩිරෙක්ටර් කෙනෙකු වනවා නොඅනුමානය​. 

ඒ කාලයේ තරුණ වෛද්‍යවරු වූ මා ඇතුළු තව කිහිප දෙනෙකු වෛද්‍ය  ගල්වඩුගේ මහත්මියගේ දේශන වලදී , වැඩසටහන් වලදී විහිළු තහළු කලෙමු. අප අතර සිටි එවකට කඩුගන්නාවේ එම් ඕ එච් වූ වෛද්‍ය ගමගේ මහතා ජොලි පොරක් වූයෙන් කෙටි විනෝද සමයන් අප නිර්මාණය කර ගත්තෙමු. ඒ කාලයේ මා කොලඹ යන විට සමහරක් දින වලදී වෛද්‍ය ගමගේ මහතා ගේ කඩුගන්නාව නිල නිවාසයේ වාහනය නවතා ගියෙමි. ඔහු පසු කාලයක නියෝජ්‍ය පළාත් සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්‍ෂකවරයෙකු ලෙස පත්වීම් ලැබ මාතලේට ගියේය​. 

වෛද්‍ය චාන්දනී ගල්වඩුගේ මහත්මියද සමහරක් විට මා සහ වෛද්‍ය ගමගේ ගේ විනෝද සමයන් වලට හවුල් වූවාය​. අප ඉතා විනෝදයෙන් සහ සමගියෙන් ඒකකයේ වැඩ කලෙමු. තවද ප්‍රජා වෛද්‍ය විද්‍යාව ඉහලට ඉගෙන ගන්නා ලෙසටද විභාග කිරීමටද ඇය අපව දිරිමත් කලාය​. ඇයගේ උපදෙස් අනුව වෛද්‍ය ශ්‍රීමාල් පෙරේරා වැනි තරුණ සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරීන් ප්‍රජා වෛද්‍ය විද්‍යාව වැඩිදුර හැදෑරූහ​. 

පසු කාලයක වෛද්‍ය චාන්දනී ගල්වඩුගේ ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ තනතුරකට ගියාය​. වෛද්‍ය චාන්දනී ගල්වඩුගේ වැනි ප්‍රජා වෛද්‍ය මූලිකයන් විසින් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ වල කරන ලද කාර්‍යභාරය අද දිනයේදී සංවාදයට බඳුන් වෙන්නේ ඉතා අඩුවෙනි. ඔවුන් ගේ  ගේ දායකත්වය නිසා ලංකාව ඇතැම් සෞඛ්‍ය දර්ශකයන් දියුණු රට වල අගයන්ට ආසන්න විය​. එසේම ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ වල මාතෘ සහ ළදරු මරණ අවම කිරීමටද ඔවුන් ප්‍රශස්ථ සේවාවක් කළහ​. මේ නිසා ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රජා සෞඛ්‍ය ඉතිහාසය ලියන කාලයකදී වෛද්‍ය චාන්දනී ගල්වඩුගේ වැන්නවුන් ගේ නාමයන් ඉහලින්ම සඳහන් වනු ඇත​. 


වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

Monday, August 21, 2017

පරපීඩකත්වය මත පදනම් වූ ශ්‍රී ලාංකික සමාජය


ශ්‍රී ලාංකික සමාජය පදනම් වී තිබෙන්නේ පරපීඩකත්වය මතය​. මෙම  පරපීඩකත්වය මොන්ටිසෝරියෙන් ආරම්භ වන අතර පාසලේ කාර්‍යාලයේ වැඩබිමේ පොදු ප්‍රවාහනයේ යනාදී මේ සියළු තැන් වල පරපීඩකත්වය රජ කරයි. 

රටක උගතුන් බිහි කරන විශ්ව විද්‍යාල පද්දතිය තුලද පරපීඩකත්වය රජ කිරීම මගින් පෙන්වන්නේ එම රට විසින් බිහි කරන උගතුන් ගේ ගුණාත්මක භාවය මෙන්ම ඔවුන් ගේ ආකල්පමය ස්වභාවයයි. මේවා ගැන කතා කරන විට හිටපු නවක වධකයෝ උරණ වෙති. මෙන්න නිදහස් අධ්‍යාපනයට ගහනවෝ , සයිටම් එක නීති ගත කරනවෝ , පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල ගේන්නට හදනවෝ කියමින් ට්‍රැක් පන්නති. එමගින් විශ්ව විද්‍යලීය ප්‍රචණ්ඩත්වය සාධාරණීකරනය කරති 

පහත ලිපිය උපුටා ගන්නා ලද්දේ  චමිතගේ සිහින කොදෙව්ව බ්ලොගයෙනි. එහි මෙසේ සඳහන් වෙයි 

............විශ්ව විද්‍යාලයට පිවිසීමට පෙර සිට ම කිසිවෙකුට හෝ මා අතවරයට/අපයෝජනයට ලක් කිරීමට ඉඩ නොදෙන බවට ප්‍රබල හැඟීමක් මා තුළ වූ අතර එය ක්‍රියාවට නැංවීමට ද මට කිසිදු බාධාවක් තිබුණේ නැත. සරසවිය තුළට පිවිස පැයක් යාමට මත්තෙන් තෙල බෙදීමේ ව්‍යාපාරය ඇරඹුණු අතර එක් එක් ශිෂ්‍යයාගේ කරට අත දමාගෙන අහු මුලු වලට ඇදගෙන ගොස් "කැම්පස් එකේ නියම fun එක ගන්න නම් අපිත් එක්ක එන්න" යන පණිවිඩය විවිධාකාරයෙන් සිසුන් වෙත ගෙන යෑමට ඇතැම් ජ්‍යෙෂ්ඨයන් කටයුතු කරන අයුරු දක්නට ලැබිණි......

...........නවක වදයට ලක් නොවන සිසුන් කොන් කිරීමට මේ දිනවල ජ්‍යේෂ්ඨ උත්තමයෝ අසීමිත වෙහෙසක් ගනිති. ඔවුනගේ ප්‍රධානතම තුරුම්පුව වන්නේ විශ්ව විද්‍යාල ආපන ශාලාව ය. පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු පීඨය තුළ ආපන ශාලා තුනක් ඇත. එකක් විශ්ව විද්‍යාලයේ එක් අර්ධයක පිහිටා ඇති අතර එය බොහෝ දුරට අලයන්ට ම අයත් එකකි. මේ දින වල වාත කිරීමට ගෙන යන නවක ශිෂ්‍යයන්ට ඒ පැත්තට වත් ඒමට ජ්‍යෙෂ්ඨ උත්තමයන් ඉඩ නොදේ. ඔවුන්ට ඇති භීතිකාව නම් අප අත්විඳින නිදහස දැක දැනට වාත වන ශිෂ්‍යයන් ද නවක වදයට එරෙහි වනු ඇත ය යන්නයි. විශ්ව විද්‍යාලය තුළ නිදහස ගැන කතා කරන බක පණ්ඩිතයන්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වය එසේ ය.  අනෙක් ආපන ශාලාව නම් ඉංජිනේරු පීඨ සිසුන්ට වෙන්ව ඇති අක්බාර් නේවාසිකාගාරයේ ආපන ශාලාවයි. මේ දින වල නවක වදයට එරෙහි වීමට හැකියාවක් නැති නවක සිසුන් දිගට හරහට අපයෝජනයට ලක් කරන්නේ මේ ස්ථානය තුළයි. මේ තුළට ගමන් කිරීම අනිවාර්යයෙන් ම ගැටුමකට මුලපුරන කරුණක් වන නිසාත්, දිගින් දිගටම අපයෝජනයට ලක් වීම හරහා ප්‍රබල මානසික ආතතියකින් පසුවන සිසුනට, වදයට ලක්වන අතරවාරයේ, විශ්ව විද්‍යාලය තුළ සැබෑ නිදහස භුක්ති විඳින අප දැකීම ලැජ්ජාවට හා කම්පනයට හේතු විය හැකි නිසාත් මේ ස්ථානය මඟහැරීමට අපි කටයුතු කරමු.........

....... පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලය තුළ නවක වදයට එරෙහි වීම තරමක අභියෝගාත්මක කරුණක් බව කිව යුතු ය. මන්ද නවක වදයට එරෙහි වන්නන් තර්ජනයෙන්, කුණුහරුපයෙන් බියගැන්වීමට පිරිසක් නිරන්තරයෙන් ම කටයුතු කරන බැවිනි. ....

........සමස්ත ජ්‍යෙෂ්ඨ බැච් එක තුළ සිසුන් 415ක් පමණ සිටියත් රැග ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා සක්‍රීයව දායක වන්නේ 50කටත් අඩු පිරිසකි. මෙය ඉතා හොඳ ප්‍රවණතාවක් බව කිව යුතු ය. මන්ද අති බහුතරයක් වූ සිසුන් තමන් ලද අමිහිරි අත්දැකීම තම මල්ලිලා නංගිලාට උරුම කර නොදීමට තීරණය කිරීම ඔවුන් තමන්ගේ හෘද සක්ෂිය සමඟ හෙට්ටු වී ඇතිකරගත් තීරණයක් බව පෙනෙන නිසා ය. නමුත් වාත සමය හරහා තමන් තුළ ජනිත වූ දැඩි හීන මානය දුරුකරගත නොහැකි වූ සුළුපිරිසක් අනෙක් අයගේ ද අඩුව පිරවීමට මෙන් වියරුවෙන් කටයුතු කරති. එහි අවාසනාවන්ත ගොදුරු වී ඇත්තේ දුර බැහැර පළාත් වලින් ආ, තමන්ට වන අසාධාරණය පිළිබඳ හඬක් නැගීමට අපහසු ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් ය. දැන් ඔවුන් ඔවුනගේ දුක කියන්නේ අපට ය. ඔවුන් අද මුහුණදී ඇති තත්ත්වය ඉතාම කණගාටුදායක වන අතර එම තත්ත්වය මඳකට හෝ දුරු කරවීමට අපි මේ දවස් වල මහත් සේ වෙහෙසෙමු......

.........ඔවුනගේ එක් අරමුණක් වන්නේ අප වලියකට ඇදගැනීම ය. නමුත් එය සාර්ථක නොවන බව දැනගත් විට ඇස් දෙක දෙස කෙළින් බලා, ඇඟිලි දෙකක් දික් කොට, කටහඬ ගැඹුරු කොට "උඹල ආයෙ මේ පැත්තෙ ආවෙ නැති වුණාට කමක් නෑ" කියන්නේ අප බිය වේ යැයි සිතාගෙන විය යුතුය. අවාසනාවකට මෙන් ඔවුනට වඩා මැර පෙනුමක් ඇති සිසුහු අපේ ඉස්කෝල වලත් සිටියෝ ය. අවසානයේ අප හැමදාමත් එතැන ය. නමුත් සද්දය දැමීමට එන්නෝ නැත.  තවදුරටත් සමීපව කතා කොට අධ්‍යයනය ලක් කරන කරන මොවුනගේ තවත් සුවිශේෂී ලක්ෂණ රැසක් හඳුනාගත හැක.  ඔවුන් හැමදාමත් විමසාගෙන එන්නේ අපේ නම, ගම හා පාසල ය. නමුත් අප ඊට පිළිතුරු දී පෙරළා "අයියගෙ නම මොකද්ද?" ඇසූ කළ ඔවුන් පිළිතුරු දෙන්නේ නැත. එපමණක් නොව තමා කොයි පළාතේ කෙනෙකු දැයි කියා වත් කීමට ඔවුන් නිර්භීත නොවේ. ඊට පෙරළා ලැබෙන පිළිතුර නම් "උඹලට ඒක වැඩක් නෑනෙ" යන්නයි. නමුත් අප එය අසන්නේ ඔවුන්ගේ ගෙදර යාමට නොවේ. හුදු දැන හඳුනාගැනීම පිණිස පමණි. නමුත් ඒ සැවොම තම අනන්‍යතාව හෙළි වේ යැයි මහා භීතියකින් පසු වන්නේ නවක වදය ආශ්‍රිත නීති වල පවත්වා බරපතළකම ඔවුන් ද දන්නා නිසා ය......

.......පාලම මතින් යන විට කුමන හෝ කුණුහරුපයක් කීම මොවුන්ගේ සතුටයි. තවද කෙල්ලෙක් දුටු විට "ආ නංගී, ෆෝන් නම්බර් එක දෙන්න බැරිද?" යනාදී දෑ කියමින්දුකාර ස්වභාවය මොවුන් මොනවට ප්‍රදර්ශනය කරති. ඉංජිනේරුවා වුවද දොස්තර වරයා වුවද රස්තියාදුකාරයා රස්තියාදුකාරයා ම බව කියන්නේ මේ හේතුව නිසා ය. ඒ කෙසේ වෙතත් අවසානයේ අප විසින් ඔවුනට දෙන්නේ රැග් එකක් බව එම ජ්‍යෙෂ්ඨයන්ට නොපෙනීම අනිවාර්යයෙන් ම ඔවුන්ගේ බුද්ධිමය හීනතාවයකි.  පිරිමි උතුමන් පැමිණ අපට කටින් ගැසීමට උත්සාහ කළ සෑම විටම අවසානයේ ඔවුන් ම බයිට් එක බවට පත්වූ බව වැටහීම නිසා දෝ මේ වන විට අලුත් අවියක් ඔවුන් කරළියට ගෙනැවිත් තිබේ. ඒ කාන්තා උතුමියන් ය! මේ කාන්තා උතුමියන්ගේ කර්තව්‍යය ඉතා සුවිශේෂී එකකි. ඔවුහු කිසිම විටෙක අපේ මුහුණට දෝෂාරෝපණය නොකරති. ඒ වෙනුවට රැග් නොවන කොල්ලෙකු විශ්ව විද්‍යාලය තුළ තනිවම ඇවිදිමින් සිටින විට ළඟට පැමිණ "මල්ලි ඔයා හරි හැන්ඩියානෙ, එන්නකො පොඩ්ඩක් ආශ්‍රය කරන්න" යනාදී ගණිකා කතා වටින් ගොඩින් කියති. මෙම අවිය මාරාන්තික අවියක් බව කිව යුතුය. මෙම ක්‍රියාවලිය පිටුපස ඇති අභිමතාර්ථය වන්නේ නවක වදයට එරෙහි සිසුන් මානසිකව වැට්ටීමයි. නමුත් මෙවන් අවර ගණයේ උපක්‍රම වලට අප ගොදුරු නොවන බව මම ඍජුවම ප්‍රකාශ කර සිටිමි..........

..........විශ්ව විද්‍යාලය ආරම්භ වී තවමත් ගතවී ඇත්තේ දින 9ක් තරම් සුළු කාලයක් වුවත් මේ ටික දිනට සිසුන් අත්විඳි මානසික වද වේදනාව අපමණ ය. උදේ 8ට දේශනයට ගිය විට 8.30 වන විට පන්තියෙන් බාගයක් පමණ සිසුන් මේසය මත නිදි ය. ඇතැම් විට සවස් කාලයේ මා ද මේසය මත නිදාගැනීමට කැමැත්තක් දැක්වුවත් ඒ, කරන කාර්යයේ ඒකාකාරී බව නිසා මිස වෙනත් හේතුවක් නිසා නොවේ. නමුත් අනෙක් සිසුනට ඇත්තේ වෙනත් ප්‍රශ්නයකි. ඔවුනට රෑට නිදාගැනීමට ලැබෙන්නේ පැය 3 කටත් අඩු කාලයකි. සවස 4ට විශ්ව විද්‍යාලයේ කටයුතු අවසන් වූ පසු වාත වන සියලුම සිසුන් පෝලිම් ගසා ගොනුන් මෙන් අක්බාර් ශාලාවට දක්කාගෙන යනු ලැබේ.  එසේ ගෙන ගොස් මේසය වටා වාඩි කරවන ලද අවස්ථාවේ සිට රාත්‍රී 10.15, 10.30 දක්වා එක දිගට, පැය 6කට අධික කාලයක් ඉතා වෙහෙසකර වදයකට මුහුණදීමට ඔවුනට සිදුවේ. මානසිකව කොතරම් ශක්තිමත් අයෙකු වුවත් ඇද වැටීමට මේ කාලය ප්‍රමාණවත් ය. අනතුරුව තම තමන්ගේ කාමර වලට යාමට ඔවුනට අවස්ථාව හිමි වේ. නැවතත් ජ්‍යෙෂ්ඨ උතුමන් විකෘති ආශාවන්ගෙන් මත් වී නවක සිසුනගේ කාමර වලට පැමිණෙනේ රාත්‍රී 12ට පමණ ය. එතැන් සිට රාත්‍රී 1.30 හෝ 2.30 දක්වා තවත් වටයක වදයකට ශිෂ්‍යයෝ ලක් වෙති. එතැන් සිට උදේ 5.30 පමණ දක්වා පැය 3ක පමණ කෙටි නින්දක් ඔවුනට හිමි වේ.  

මේ කාලය තුළ සිදුවන ක්‍රියාවලිය දැනගැනීමට දැන් ඔබට රිසි වනු ඇත.  පළමුව රාත්‍රී 12 සිට අලුයම දක්වා සිදුවන ක්‍රියාවලිය ගනිමු. මෙම කාලය තුළ නවක ශිෂ්‍යයා ලක්වන අපයෝජනයේ තරම තීරණය වන්නේ අපයෝජක ජ්‍යෙෂ්ඨ උතුමාගේ මානසික විකෘතිතාවයේ ප්‍රමාණය අනුව ය. තවමත් ලිංගික අපයෝජනයක් සිදු වූ බවට මට අසන්නට නොලැබුණත් මෙවන් ආකාරයේ හිංසනයන් සුලබ වේ. මේ දිනවල නේවාසිකාගාරයේ රැඳී සිටින සිසුන් හට ෂේවිං ක්‍රීම් භාවිතා කර රැවුළ කැපීමත් සපත්තු පොලිෂ් ආලේප කිරීමත් තහනම් ය. නමුත් සෑම සිසුවෙකු ම ඒවා නේවාසිකාගාරයට එද්දී ගෙන ආ යුතු ය. ඒ වියරු ජ්‍යෙෂ්ඨ උත්තමයන්ගේ පහත් ආශාවන් ඉටුකරගැනීම පිණිස ය.  රාත්‍රී 12ට පමණ කාමරයට පැමිණෙන ජ්‍යෙෂ්ඨයෝ සිසුනගේ උඩුකය ඇඳුම් සියල්ල ගැලවීමට නියෝග කරති. අනතුරුව ගෙන එනු ලැබූ සපත්තු පොලිෂ් සහ ෂේවිං ක්‍රීම් අනා ශරීරයේ ආලේප කර එම ආකාරයට පැය කිහිපයක් සිටීමට සළස්වනු ලැබේ. අවසානයේ රාත්‍රී 1.30ට පමණ ස්නානය කර පැමිණ නිදාගන්නට ඉඩ ලැබේ. මේ, මේ දින වල රැග කන සිසුනගේ මුවින් ම පිට වූ කතාවකි. නමුත් ආරංචි ලැබෙන ආකාරයට ඇතැම් සිදුවීම් මීටත් වඩා බෙහෙවින් බරපතළ ය. තමාට නිරුවතින් බිම බඩගෑමට අණ ලැබුණු බව නවක වදය දරාගැනීමට අපහසු වී අල වූ එක් ජ්‍යෙෂ්ඨ සොයුරෙක් මට සැළ කළේ ය. මීට අමතරව බෝංචි කැඩීම ආදී අනේකවිධ හිංසන ක්‍රම මේ ජ්‍යෙෂ්ඨ උතුමන් භාවිතා කරන බව මා කලින් කියවූ බ්ලොග් සටහනක තිබිණි. සමස්තයෙන් ඉතා ස්වල්පයක් වන මෙම වියරු ජ්‍යෙෂ්ඨ උතුමන් පිරිස නවතම ආකාරයේ හිංසන ක්‍රම පිළිබඳ පර්යේෂණ කරන්නේ ද මෙම කාලය භාවිතා කරමිනි.  බොහෝ දෙනෙකු සිතන්නේ නවක වදයේ වඩාත් දරුණු පැතිකඩ මෙම ශාරීරික හිංසනය බවයි. නමුත් සත්‍යය එය නොවේ. වඩාත් බරපතල ගණයේ හිංසාව නම් හවස හතරේ සිට රාත්‍රී 10.30 දක්වා අක්බාර් ශාලාවේ සිසුන් බලෙන් රඳවා තබාගනිමින් කරන දැඩි මානසික අපයෝජනයයි. මේ දින 9 තුළදී අප වයසේ සිටින වාත වන ශිෂ්‍යයන් මුහුණදී ඇති බරපතල මානසික ව්‍යසනය දැකගැනීමට විශ්ව විද්‍යාල තුළ මඳක් වටපිට ඇවිදීම ප්‍රමාණවත් ය. පළමු වසර සිසුන් අත්විඳින භීතිය, කම්පනය හා අසරණභාවය ඔවුන් ඇවිදින, කතා කරන ආකාරයෙන් ම තේරුම් ගත හැකි ය. යමෙකු මෙය සිදු වන්නේ ඉතා සුලු පිරිසකට පමණක් බව කිව හැක. නමුත් සැබැවින් ම එසේ නැත. වාතයට ලක් වන සෑම ශිෂ්‍යයෙකුම, ශිෂ්‍යාවක්ම අඩු වැඩි වශයෙන් මෙම මානසික සංකූලතාවයට ගොදුරු වී ඇත.......


.........නවක වදය තුළ කෙරෙන තවත් ක්‍රියාවලි බොහෝමයකි. සෑම ශිෂ්‍යයෙකුට ම කුණුහරුප නම් දැමීම ඉන් එකකි. විශ්ව විද්‍යාලය තුළ ඔහුගේ නම වන්නේ එයයි. ඔහුගේ සැබෑ නම මෙතැන් සිට හැඳින්වෙන්නේ "කාඩ් එක" යන නමිනි. "මචං උඹේ නම මොකද්ද?" කියා වැරදීමකින් මෙන් ඇසුණොත් ලැබෙන්නේ මහා කුණුහරුපයක් නැතහොත් කුණුහරුපයක අකුරු මාරු කළ ආකාරයකි. මට මේ වැරැද්ද පසුගිය දින කිහිපය තුළ කිහිප වරක් ම සිදු විය.  හිතන්න, එය කොතරම් ප්‍රබල මානසික අපයෝජනයක් ද?  

මෙවර රැගට හසුවන සිසුන් ගණන 261කි. ඔවුන් සෑම කෙනෙකුට ම අනෙකුත් 260 දෙනාගේම නම, කාඩ් එක, පුරය ආදී සෑම කරුණක් ම කටපාඩමේ තබාගත යුතු ය. එබැවින් වාත කන බොහෝ සිසුන් මේ දින වල දේශන ශාලාව තුළදී දේශකයා නොමැති විට කරන්නේ තමා වටා සිටිනා සිසුන්ගේ විස්තර කට පාඩම් කිරීම ය. වරක් එක් ජ්‍යෙෂ්ඨ උතුමෙකු මට මෙවන් ප්‍රශ්නයක් යොමු කළේ ය. "තමුසෙලා අඩු ගානෙ තමුසෙලගෙ සෙට් එකේ වත් උන්ගෙ නම් ටික දන්නවද?" මගේ පිළිතුර වූයේ "මට කාගෙවත් නම් ගම් ලියාගෙන කටපාඩම් කරන්න අවශ්‍යතාවක් නෑ. කාලයක් යද්දි ඒව ඉබේටම මතක හිටියි". සැබැවින්ම මට කාගේවත් විස්තර බලෙන් කටපාඩමේ තබාගැනීම අපහසු ය. නමුත් මේ අඳබාල ජ්‍යෙෂ්ඨ උතුමෝ නවකයන්ට තම සොයුරන්ගේ විස්තර ලියාගෙන බලෙන් කට පාඩක් කිරීමට සළස්වති. අහඹු ලෙස සිසුවෙකු තෝරාගෙන ඔහුගේ නම, ගම, කාඩ් එක, පුරය ඇසූ විට කියාගත නොහැකි වුවහොත් පැයක පමණ කුණුහරුප වර්ෂාවකට ලක් වීමට සිදුවේ. මට මේ සම්බන්ධයෙන් ත්තේ එක් ප්‍රශ්නයකි. ඔබට ඔබ වටා සිටින සියලුදෙනාගේ නම් අපහසුවෙන් කටපාඩම් කරගත හැකි විය හැක. නමුත් ඔබට ඒ සියලුදෙනාගේ සිතුම් පැතුම් දැනගැනීමට හැකි වේද?  මෙහි පවත්නා වඩාත්ම හාස්‍යජනය පැතිකඩ නම් අපයෝජනයට ලක්වන සිසුවාගේ බැච් එකේ සිටින සොයුරන්ගේ නම් කටපාඩම් කරගැනීමට දී ජ්‍යෙෂ්ඨ උතුමන් පමණක් තම නම් ගම් සියල්ල සඟවාගෙන සිටීම ය. "අරූගෙ නම මොකද්ද? මූගෙ කාඩ් එක මොකද්ද?" යනුවෙන් ප්‍රශ්න අසමින් එන ජ්‍යෙෂ්ඨයෙකුගෙන් වැරදීමකින් වත් "අයියගෙ නම මොකද්ද?" කියා ඇසුණහොත් එම නවකයාගේ දවස ඉතා අසහනකාරී එකක් වනු ඇත.....

.......මම ලිපිය ආරම්භයේදී සඳහන් කළ කරුණ දැන් නැවතත් මතක් කිරීම උචිත යැයි සිතමි. කෙනෙකු විශ්ව විද්‍යාලයකට පැමිණෙන්නේ මෙවන් මෝඩ ජෝක් දැමීමට නොවේ. කම්කරුවා, ගොවියාගේ සිට ඉහළම තානාන්තරය හොබවන පුද්ගලයා දක්වා වන රටේ සියලුම මහජනතාවගේ මුදලින් ඉගෙනගන්නා විශ්ව විද්‍යාල සිසුනට තම අධ්‍යාපනයේ වියදම දරන ඒ සියලු දෙනාට සාධාරණයක් ඉෂ්ට කිරීමට යුතුකමක් හා වගකීමක් ඇත. නමුත් තමන් දැන් කරන්නේ එයද නැද්ද යන වග වාත කරන සහ වාත වන සියලුම ශිෂ්‍යයන් නැවතත් සිතා බැලීම වටී.  (  චමිතගේ සිහින කොදෙව්ව :.  සරසවිය, මම සහ අපි  http://chamithar.blogspot.ca/2009/08/blog-post.html) 


Sunday, August 20, 2017

ඔවුහූ ඔබට අසීමිතව ප්‍රේම කළහ


තිඹිරියාගම බණ්ඩාර කවියා 1980 දී උසස් පෙළ ලියා ආර්ථික අසරණ බව හමුවේ කම්කරු රැකියාවට බැඳී 1985 දී නැවත උසස්පෙළට පෙනී සිට කොළඹ සරසවියට ඇතුලු වූ පසු සරසවියේදී අමානුෂික නවකවදයට විරුද්ධත්වය පා උපාධිය අතහැර එලියට යන්නේය​. මේ අපගේ ප්‍රධාන සරසවියක් විසින් කවියෙකුගේ උසස් අධ්‍යාපනයට තිත තැබූ අයුරුය


මේ භාවනා කරන මොහොතයි



සබඳ ඔබ කුමක් කරන්නේද ?
තුමණි මම ලිෆ්ට් යන්ත්‍රය ක්‍රියා කරවමි 
සබඳ මේ භාවනා හෝරාව නොවේද ?
දනිමි එහෙත් ලිෆ්ට් යන්ත්‍රය තනි කල නොහැක 
සබඳ ඔබ භාවනාවේ අනුසස් නොදනීද ?
ලිෆ්ට් යන්ත්‍රය මට භාවනාවකි තුමණි
නැත සබඳ සමථ විදර්ශනා ඉන් වැඩුනෙ නැත 
එය එසේද තුමණි , මම භාවනා කරන්නෙමි 
මම ඔබට කමටහන් දෙන්නෙමි 
මට කමටහන් දෙන්න තුමණි 
ඔබට කමටහන් දිය යුත්තේ  කොතැනටද ? 
ඔබට තුටු තැනකට කමටහන් දෙන්න තුමණි 
මා ඔබගේ ගෙල ප්‍රදේශයට කමටහන් දෙමි 
තුමණි ඔබට තුති මා කමටහන් ලැබූවෙමි
සබඳ  ඔබ භාවනාවෙන් ධ්‍යන ලැබුවේද ? 
ලැබුවේය තුමණි මට තරු මණ්ඩලය පෙනේ
එසේ නම් ඔබ ලෝකෝත්තර සැප ලැබුවේය 

Saturday, August 19, 2017

අත්තම්මා පිලිබඳ මතක සටහනක්



මාගේ අත්තම්මා  පිලිබඳව ලිව යුතු බව මම බොහෝ කාලයක් පුරා සිතුවෙමි. ඇය පිලිබඳ විවිධ මතකයන් මා සතුව ඇත​. මාගේ මවගේ මව් වූ අත්තම්මාගේ නම ටිකිරි කුමාරිහාමිය​. ඇය ඉපදුනේ 1907 වසරේ විය යුතුය​. එකී කාලයට සාපේක්‍ෂව ධනවත් බොහෝ ඉඩකඩම් තිබූ හඞුරන්කෙත ප්‍රදේශයේ ප්‍රභූ පවුලක උපත ලබන ඇය තුල ස්වභාවයෙන් ලත් විවිධ ගුණාංග තිබුණාය​.  අත්තම්මා  අත් හැරීම හෙවත් Renunciation   ප්‍රගුණ කල තිබුණාය​. පරම්පරාවෙන් ලත් ධනය මෙන්ම ඉඩකඩම් කෙරෙහි තිබූ ආශාවන් අත් හල ඇය වසර අනූවක් පමණ ජීවත් වී මිය යන විට සියළු ධනය බෙදා දී තිබුණාය​. තන්හාව යන වචනය ඇයගේ ජීවිතයේ නොතිබූ වචනයකි. එසේම ආත්මාර්ථය අත් හැර  වචනයේ පරිසමාප්තියෙන්ම පරාර්ථකාමී පුද්ගලයෙකු වූ ඇය මෙන් Selfless චරිතයක් අද දක්වා මට හමුවී නැත​. ඇය තුල මමත්වය නොතිබුනු බව මට කිව හැකිය​. සාරියක් හෝ වෙන යම් දෙයක් තෑගි ලැබුණු විට පැය විසි හතරක් යාමට පෙර ඇය එය වෙනත් කෙනෙකුට තෑගි දෙන්නීය​. තවද ධර්මය ඇය තුල තිබුනේ භාවිතාවෙනි. ඇය නිතරම පන්සල් නොගිය අතර ප්‍රදර්ශනාත්මක ලෙස ආගම නොඇදහුවාය​. අත්තම්මා යනු මනුෂ්‍යත්වය තේරුම් ගත්  ගැඹුරු කාන්තාවක් බව අද දිනයේ මට සිතේ. සරල හා චාම් බව ඇය කෙරෙන් නිබඳවම දකින්නට හැකි වූවාය​. 

අත්තම්මා පාසල් ගියේ හත වසර දක්වාය​. ඒ කාලයේ ගැහැණු ළමයෙකු එතරම් දුර ඉගෙන ගත්තේ නැති වූවද පියාගේ ප්‍රියතම දියණිය වීම නිසා ඇය වැඩිපුර වසර ගනනක් පාසල් ගියාය​. ඇය තුල තිබූ සහජ බුද්ධිය ලැබුනේ පාසලෙන් නම් නොවේ.  ඇය සමාජය සහ මිනිසුන් ගැඹුරින් තේරුම් ගත්තාය​. එසේම ඔවුන් විනිශ්චයද නොකලාය​. සහකම්පනීය අවබෝධය ඇය තුල තිබුණාය​. 

ඇය ලඟ තම පියා සමග ගත් සුදු කළු චායාරූපයක් තිබූ බව මට මතකය​. තේජාන්විත පුරුෂයෙකු වූ ඔහුව පෙන්වා මේ මගේ අප්පොච්චා කියා ඇය කීවාය​. පාසල් සමයේදී ඇය කැපී පේන සිසුවියකි. වරක් එංගලන්තයේ මහ රජතුමාගේ උපන් දිනයට සුදු ජාතික ගුරුවරුන් පිරිසක් ඔවුන් ඉගෙන ගත් හඟරන්කෙත පාසලට පැමින ගීතයක් ගයන ලෙස සිසු සිසුවියන් ගෙන් ඉල්ලීමක් කළහ​. අනෙකුත්  සිසු සිසුවියන් කුලෑටිව පසු පසට යන විට ලාබාල ටිකිරි කුමාරිහාමි එංගලන්තයේ මහ රජතුමාගේ  නාමය අගයමින් ගීතයක් ගායනා කලාය​. මේ නිසා සතුටට පත් වූ අමුත්තෝ ඇයට දෝත පුරා තෑගි දුන්හ​. මේ සිදුවීම 1914 වැනි කාලයක සිදුවීමක් වන්නට ඇත​. 

ඇය කුඩා කාලයේ පියා සතුව කුඩා ඇත් පැටවෙකු සිටියේය​.  මෙම ඇත් පැටවා ඇයගේ සුරතලා වූ අතර හැලියක් පුරා පැනි කැවුම් උයා මේ ඇත් පැටවාට කැවීම ඇයගේ  විනෝදාංශය වූවාය​. පසුව මේ ඇත් පැටවා මුතියංගන රජ මහ විහාරය පූජා කරන ලදි. මේ නිසා ඇය දින ගනනක්ම ඇඞුවාය​. පසු කාලයක එනම්  1960 ගනන් වලදී මුතියංගන රජ මහ විහාරයට ගිය විටදී විශාල ඇතෙක් කලබල කරමින් අත්තම්මා දෙසට ඒමට තැත් කල බව මගේ පියා වරක් කීවේය​. මේ ඇතා ඉතා අසීරුවෙන් ඇත් ගොව්වන් විසින් මෙල්ල කර ගන්නා ලදි. මේ ඇතා අත්තම්මාගේ පියා විසින් මුතියංගන රජ මහ විහාරය පූජා කරන ලද ඇත් පැටවා විය හැකිය​. යම් කාලයක මුතියංගන රජ මහ විහාරයට ගොස් මේ පූජා කිරීම ගැන සඳහන් වන ලියකියවිලි පරික්‍ෂා කිරීමට මාගේ අපේක්‍ෂාවක් තිබේ. 

අත්තම්මාගේ ඉවීම් රසවත්‍ ය​. 1970 සමගි රජය කාලයේ දැඩි ආහාර හිඟයක් තිබුනද ඇය ඒකාලයේ ජනතාවට නිර්දේශ කල තිබූ  බතල , මයියොක්කා, කිරි අල , කඩල පරිප්පු විවිධ ආකාරයට පිසූ අයුරු මට මතක් වේ. පිටරට ගොස් ලංකාවට ආ විගස මා අත්තම්මාගේ මස් හොද්ද , අල කිරි හොද්ද , ආප්ප , පිට්ටු , ඉඳිආප්ප ආදිය කෑමට ප්‍රිය කලෙමි. අත්තම්මා විසින් උයන මස් කරිය ඉතා රසවත් වූ අතර මම තවමත් ඒ රසය සොයමි. 

අත්තම්මා සමග මා ගැටුණු අයුරුද මට මතකයට නැගේ. ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුව කාලයේ තම ළමා සහ තරුණ කාලයන් ගත කල ඇය ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුවට , ඉංග්‍රීසි  රජ පවුලට මහත් සේ ඇළුම් කලාය​. මීට වසර කීපයකට උඩදී  මාගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා විසින් අත්තම්මා තුල බ්‍රිතාන්‍ය රජ පවුල කෙරෙහි තිබූ අචල භක්තිය විස්තර කරමින්   රැජිනගේ දියමන්ති ජුබිලියේදී ලිපියක් බ්‍රිතාන්‍ය රජ පවුලට ලියූ අතර ඔවුන් විසින් ඉතා ස්තූති පූර්වකව පිලිතුරු  ලිපියක් එවන ලදි. ඒ වන විට අත්තම්මා මිය පරළව ගොස් දශකයකටත් වඩා වැඩිය​.


බ්‍රිතාන්‍ය රජ පවුල විසින් එවන ලද පිලිතුරු  ලිපිය 

ඒ කාලයේ රටේ ඕනෑම ප්‍රශ්නයක් මතු වන විට අත්තම්මාගේ පිලිතුර වූයේ සුද්දාට යලි රට භාර දිය යුතු බවය​. එකල වයස එකොලහක දොළහක  ළමයෙකු වූ මට මේ කතාව අතිශයින්ම කෝප ගන්වන්නක් වූයේය​. දුටු ගැමුණු , වලගම්බා ,  විමලධර්මසූරිය යන රජවරුන් ගේ චරිත කතා කියවා කැප්පැටිපොළ , පුරන් අප්පු යන චරිත මනංකල්පිතව රඟමින් සුද්දන්ව කඩු ගානවා කියමින් මාතලේ තැන්නේ වලව්වේ  තිස්ස කුලතුංග අයියාගේ කෙසෙල් වත්තම කැත්තෙන් කොටා විනාශ කොට තිබූ මා හට අත්තම්මාගේ පරාධීන කතා ඉවසුම් නොදුන්නේය​. මේ කතාව කියන වාරයක් පාසා මම ඇය සමග නිර්දය ලෙස වාද කලෙමි. එහෙත් අද ජීවිතයේ පස් වන දශකය පසු කල මා නිදහසින් පසු අපගේ දේශීය ගං කබරයන් විසින් රට ප්‍රපාතයට ඇද දැමූ ආකාරය ගැන සිතන විට අත්තම්මා නිවැරදි බව සිතමි.  අපට වඩා පෘථුල දැක්මක් අත්තම්මාට තිබීම සමහරක් විට මා විමතියට පත් කරයි. 

අත්තම්මා විවිධ රසවත් කතා කියන්නීය. ඇය ඇමරිකාරයන් හඳට ගිය බව කිසි සේත්ම විශ්වාස නොකලාය​. 1969 හඳ තරණය ගුවන් විදුලියෙන් අසමින් අත්තම්මා මෙය බොරුවක් බව කීවාය​. හඳ තරණය ගැන ඇයගේ අවිද්‍යාත්මක දැණුමට  පාසල් දරුවෙකු ලෙස සිනාසුනු මා හට පසුකාලයක හඳ තරණය ගැන තර්කාණුකූල වාදයක් කියවීමට ලැබුණි. මෙය කියවීමෙන් පසු මටද හඳ තරණය ගැන යම් කුකුසක් හටගත්තේය​. එහෙත් සඳ තරණය බොරුවක් කියා මම නොකියමි. නමුත් බොහෝ සැක සහිත ස්ථාන මිනිසා හඳට ගිය කතාව තුල අඩංගු වෙයි. 

අත්තම්මා බුද්ධාගමේ මෙන්ම ක්‍රිස්තියානි බයිබලයේ කතාද දැන සිටියාය​. බයිබලයේ කතා ඒ කාලයේ පාසල් වලට ආ මිෂනාරීන් ගෙන් ඇය අසන්නට ඇත​. මේ කතන්දර චිත්ත රූප මවමින් කියා දීමට ඇය සමත් ය​. ජාතක කතා පොතේ එන බොහෝ කථන්තර ඇය විසින් අපට කියා දී තිබේ.  දෙව්දත් තෙර පොලවේ ගිලී අපායට ගිය කතාව අසන අපගේ සිත් තුල දෙව්දත් තෙර අපායට යන අයුරු මැවී පෙනුනි. එසේම නාලාගිරි අලියා මේඝයක් සේ ආ අයුරු කියන විට ඊට අනුකූලව චිත්ත රූප සිතේ මැවුනි. කුඩා දරුවෙකු ලෙස මගේ පරිකල්පන ශක්තිය වැඩුනේ අත්තම්මාගේ කථාන්තර ඇසීමෙනි. ගෝර්කිගේ මිත්තනිය වූ අකුලීනා ඔහුගේ නිර්මාණකරනයට බලපෑවා යන ප්‍රකාශය මා විශ්වාස කරන්නේ අත්තම්මා ගෙන් ද මට යම් බලපෑමක් ලැබීම නිසාය​. 

අත්තම්මා නිතරම වැඩක නිරතව සිටියාය​. ජීවිතයේ අවසාන කාලය දක්වාම ඇය මැහුම් ගෙතුම් කෙරූ බව මතකය​. වරක් දෙල්තොට වත්තකින් මෙහෙකරුවෙක් මව ගෙනාවාය​. අත්තම්මා මෙහෙකරුවාට වැඩ කිරීමට නොදී එම වැඩ ඇය කරන්නීය​. ඒ මන්ද කියා ඇසූ විට කියන්නේ වැඩ නොකර සිටින විට ඇඟ ලෙඩ වනවා කියාය​. ඇයගේ සමහරක්  ඥාතී සහෝදරියන් කුල මාන්නයෙන් හිස උදුම්මවාගෙන කුල හීන මිනිසුන්ට පුටුවක් පවා නොදී ක්‍රියා කරද්දී ඇය මිනිසුන්ට මානුෂිකව සැලකුවාය​. සමහර විට ඇය කෑමට පෙර මෙහෙකරුවනට කෑම පිඟානටම බෙදා ඇයගේ අතින්ම ඔවුනට දුන්නාය​.  

 මම මොන්ටිසෝරි යන කාලයේ පාරේ ගිය වෙලෙන්දෙකු ගෙන් ලස්සන රබානක් අත්තම්මා විසින් මට මිලට ගෙන දුන්නා මට මතකය​. එසේම ඇය වයස 60-70 කාලයේද නිතර තනිවම කොලඹ සිට මාතලේ, හඞුරන්කෙත , අම්පිටිය​, මාරස්සන වැනි  ප්‍රදේශ වලට ගොස් ඇයගේ ඥාතීන් හමුවීමට පුරුදුව සිටියාය​. එසේ නෑගම් ගොස් එන විට රස කැවිළි අපට ගෙන එන්නීය​.  වයස  60-70  සිටි ඇය ගතින් ශක්තිමත් ය​. වරක් නුවර කෝච්චිය කඩුගන්නාව ආසන්නයේදී  කැඩුණු විට සියළුම මගීන්ට බිමට බැස වෙනත් කෝච්චියක නැගීමට සිදු විය​. දුම්රිය  වේදිකාවක් නොතිබුනු නිසා මගීන් කෙලින්ම බැස්සේ රේල් පාරටය​. ඉක්බිති ඔවුන් අනෙක් දුම්රියේ එල්ලුනහ. බොහෝ කාන්තාවන් සහ මැදි වයසේ පුරුෂයන් අනෙක් අයගේ අත් වල එල්ලී දුම්රියට නගින විට අත්තම්මා තරුණ කෙල්ලෙකු මෙන් පටස් ගා  රේල් පාරේ සිට දුම්‍ රියට නැග්ගේ කෝච්චියේ ගාඩ්වද විමතියට පත් කරමිනි. 

ඇය ළමා කාලයේ සිට නව යොවුන් විය දක්වා ගස් නැගි බව පසු කාලයක ඇයගේ වැඩිමහල් සහෝදරයා අප සමග කියා තිබේ. මේ ගස් නැගීම ගෙදරට කෙතරම් හිසරදයක් වූයේද යත් වරක් පේර ගස ඇයගේ පියා විසින් කපන ලද්දේ ගස් බඩගා අණතුරක් කර ගනී යන බිය නිසාය​. 



ඉතා නීරෝගී ජීවිතයක් ගත කල ඇය වයසට යාම නිසා අසනීප වන්නට පටන් ගත්තාය​. මේ නිසා මම ඇයව මා සේවය කල කළුබෝවිල රෝහලේ  නවත්වා විශේෂඥ කායික වෛද්‍ය එස්.ඩී ෆොන්සේකා මහතා ගෙන් ප්‍රතිකාර ලබා දුන්නෙමි.  ඒ කාලයේ අත්තම්මාගේ මූලික ප්‍රතිකාර කලේ ඉන්ටර්න්වරයෙකු වූ වෛද්‍ය ප්‍රියංකර ජයවර්ධනය​. ඔහු මගේ මිතුරෙකු විය . වර්තමානයේ ඔහු විශේෂඥ කායික වෛද්‍යවරයෙකි. මේ ප්‍රතිකාර නිසා ඇය සුවපත් වූවාය​. නමුත් ඉන් වසර කීපයකට පසුව යළි අසනීප වූවාය​.  අත්තම්මා මිය යන විට මම සේවය කලේ මීගමුව රෝහලේදී. අවසන් දින වල අසාධ්‍ය වීම නිසා ඇයව රෝහලෙන් නිදහස් කොට ගෙදර එවන ලදි. මම ඇයට සේලයින් ද දුන්නෙමි. තම මුණපුරන් ගේ දරුවන් ද දුටු අත්තම්මා 1997 වසරේදී මිය ගියාය​.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

Find Us On Facebook